ฉะนั้นเราควรอย่างยิ่งที่จะใช้โอกาสแห่งความโชคดีนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด  ทำอย่างไรล่ะคำตอบง่าย ๆ ก็คือทำยังไงใจเราจะไม่ทุกข์  พิจารณาต่อไปอีกว่าอะไรล่ะที่เป็นสาเหตุทำให้เราทุกข์  ตัวที่สำคัญที่สุดคือตัว ตัณหา ตัวความอยากนั่นเอง อยากได้สิ่งนั้นอยากได้สิ่งนี้และความอยากส่วนหนึ่งเกิดมาจากความไม่รู้จักประมาณตน ไม่สันโดษยินดีในสิ่งที่เป็นอยู่มีอยู่ เช่น เมื่อได้ตำแหน่งนี้แล้วก็อยากจะเลื่อนขั้นในตำแหน่งที่สูงขึ้นไปอีก  มีสมบัติชิ้นนี้แล้วก็อยากจะได้เพิ่มขึ้นไปอีก  โดยไม่รู้ว่าตัวอยากนี้เป็นเหตุนำมาซึ่งความทุกข์ในภายหลัง  นำมาอย่างไรก็นำมาในภายหลังที่เราได้สิ่งนั้นมาสมใจแล้ว คือจะต้องมีความระแวดระวังรักษาสิ่งนั้นไม่ให้สูญหายไปจากเรา จิตจะเกิดความไม่สงบจะนึกอยู่แต่สิ่งนั้นเพราะมันส่งออกนอกกาย  จึงทำให้เกิดความทุกข์ขึ้นอย่างนี้

ดังเช่นมีเรื่องพระเถราจารย์รูปหนึ่ง  เป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่ที่มีศรัทธาญาติโยมให้การอุปถมภ์  มีโยมคนหนึ่งนำที่ชงน้ำชาอย่างดีที่ซื้อมาจากเมืองนอกมาถวายหลวงพ่อ  หลวงพ่อเห็นว่าเป็นของมีราคาแพงและโยมอุสาตห์หามาถวาย  ทุกครั้งที่ใช้เสร็จหลวงพ่อจะสั่งให้เณรล้างทำความสะอาดด้วยความระมัดระวัง  อยู่มาวันหนึ่งเณรเกิดทำที่ชงน้ำชาแตกหลวงพ่อทราบความก็เรียกเณรรูปนั้นมาหา  เณรก็กลัวว่าหลวงพ่อจะด่า  แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นหลวงพ่อกลับพูดกับเณรนั้นว่า ขอบใจนะเณรที่ช่วยเอาความทุกข์ออกให้ เรื่องนี้ก็เป็นอุทาหรณ์อย่างดีเกี่ยวกับเรื่องความพอ เพราะในระยะเวลาที่ของนั้นอยู่กับท่านก็มีแต่ความทุกข์ที่จะต้องดูแลรักษาของสิ่งนั้น