เตรียมตัวก่อนเดินทางครั้งสุดท้าย

พระพุทธองค์ตรัสว่า “ อีกไม่นานกายนี้ก็จะนอนทับแผ่นดิน ปราศจากวิญญาณเหมือนท่อนไม้ที่ถูกทิ้งแล้ว หาประโยชน์ไม่ได้” พระติสสะพิจารณาตามเมื่อพระพุทธองค์ตรัสจบ ท่านก็บรรลุเป็นพระอรหันต์ พร้อมกับดับขันธ์ไปในเวลาเดียวกัน

 

โดย

อาวุธปญฺโญ ภิกขุ
aomam_hipo@hotmail.com
๙ กันยายน ๒๕๕๐

“ ไม่เคยตายหรือ!” คุณคงเคยถูกคนอื่นตระโกนใส่หน้า หรืออาจเคยได้ยินคำนี้ผ่านเข้าหูแน่นอน คนเขามักตระโกนใส่หน้ากันยามเดือดดาล ทำนองต้องการจะให้กลัวมากกว่าจะต้องการคำตอบ ก็อย่างที่รู้กันอยู่ หรือคนที่ถูกถามตอกกลับอย่างท้าทายไม่ยอมลดลา “ คนเราเกิดมาครั้งเดียว ตายครั้งเดียว” (ถ้าเคยตายก็คงไม่อยู่ให้ถาม) แต่ความเป็นจริง เราทุกคนก็ต่างมีความกลัวตายกันอยู่โดยธรรมชาติ และยิ่งในปัจจุบันเรื่องความตายถูกกันไว้ห่างไกลจากชีวิต ผู้คนก็ยิ่งหวาดกลัวและไม่รู้จักกับความตายมากขึ้น จนในบางครั้งการพูดถึงเรื่องความตายก็ถือว่าเป็นอัปมงคล เราเฉยเมยกับความตายของคนที่ไม่เกี่ยวข้องผูกพัน หรือหากร่วมรับรู้ก็มักเป็นไปในทำนองไทยมุงที่อยากรู้อยากเห็น ถึงวันที่คนใกล้ชิดหรือใครสักคนที่เรารักจากไป เราก็โศกเศร้าอาลัยกันอย่างสุดใจ โดยมักไม่ได้คำนึงถึงความตายของตัวเอง จริงหรือไม่?  

เราอยู่ในยุคของการลืมความตาย และพยายามหนีความตาย ทั้ง ๆ ที่หนีอย่างไรก็มิใช่จะพ้น มีการคิดค้นเครื่องมือทางการแพทย์เพื่อยื้อชีวิตต่อไปอีก อาจช่วยต่อลมหายใจคนป่วยได้บ้าง แต่ก็แลกมาด้วยความทุกข์ทรมาน และค่าใช้จ่ายก็สูงลิ่ว สุดท้ายชีวิตก็ยังแตกดับไปตามหน้าที่ของสังขาร ธรรมาจารย์ชาวธิเบตท่านหนึ่งกล่าวไว้ว่า “คนเราอยู่อย่างไรก็ตายอย่างนั้น” การเผชิญหน้ากับความตายเป็นสิ่งจำเป็น การนึกถึงความตายมีประโยชน์ทำให้เราไม่ประมาท ดั่งองค์หลวงปู่สิม พุทธาจาโร ท่านได้อบรมสั่งสอนลูกศิษย์เป็นประจำเสมอว่า “ให้บริกรรมเสมอว่า มรณํ เม ภวิสฺสติ ความตายจะมาถึงเราแน่นอน” โดยให้เราระลึกว่า การพบกันครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ ต่อไปอาจจะไม่ได้พบกันอีก เราก็จะปฎิบัติต่อกันอย่างอ่อนโยน ที่ด่ากัน ที่ทะเลาะกัน แล้วคิดว่าไว้วันหลังค่อยคืนดีกัน มันอาจสายเกินไปก็ได้ เขาอาจจากลาไปก่อนที่จะได้คืนดีกัน แต่ถ้าเราตระหนักว่าเขาจะไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เราก็จะเร่งที่จะคืนดีกัน หรือไม่อย่าทะเลาะกันเลยเป็นดี