รับได้ไหม? กับสิ่งที่ได้รับ
 |
|||||
เราปล่อยให้ดวงจิตที่รับไม่ได้ลอยนวลมานานเท่าไร ทำให้เราต้องสติแตก ร้องแรกแหกกระเชอ โวยวาย กลัดกลุ้ม รุ่มร้อน เกรี้ยวกราด |
|||||
โดย อะมะตะ
|
|||||
|
|||||
|
|||||
 |
เราควรนึกไว้เสมอว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ มีทั้งด้านสว่างและด้านมืด ถ้ามีเจริญ ก็มีเสื่อม มีดี มีชั่ว ทั้งคู่นั้นเราทุกคนจะต้องประสบด้วยกันทั้งนั้น เมื่อมีปัญหา ก็ต้องมีทางแก้ เพียงแต่ว่าเราจะต้องอาศัยเวลา สติ ปัญญา และกำลังใจ ซึ่งอาจจะได้จากตัวของเราเองให้กำลังใจตัวเอง เพื่อจะสู้ต่อ และหาทางแก้ไข จะต้องพบวิธีการและทางออกได้แน่ ๆ เราอย่าให้ความมืด และความสว่างนั้นมามีอำนาจเหนือจิตใจเรา อย่ายินดีกับสิ่งที่พอใจจนเกินไป อย่าเสียใจกับสิ่งที่เร็วร้าย จนเป็นทุกข์ ควรหาทางสายกลางที่เป็นอิสระ จากทั้งสองอย่างนั้น ด้วยตัวของเราเอง
โดยความเป็นจริงแล้ว สิ่งต่าง ๆ นั้นมีความเป็นกลางของเขาอยู่เสมอ อธิบายว่า สิ่งบางอย่างไม่ดีสำหรับเรา แต่ดีสำหรับคนอื่น ไม่สวยสำหรับเราแต่สวยสำหรับคนอื่น เช่น อุจจาระเป็นของน่ารังเกียจสำหรับมนุษย์ แต่เป็นที่ชอบใจของแมลงวันและสุนัข นั้นแสดงว่า สิ่งนั้นไม่ได้ดีหรือไม่ดี สวยหรือไม่สวย แต่ความดีไม่ดี สวยไม่สวย อยู่ที่ทัศนคติของบุคคลต่างหาก ดังนั้นอารมณ์ทุกอย่างจึงเป็นกลาง คือว่างจาก ดีและไม่ดี |
||||
|
การที่เราเกิดอาการรับไม่ได้ในอารมณ์บางอย่าง เพราะเรามีท่าทีกับอารมณ์นั้นว่าเป็นสิ่งที่ไม่ดี รับไม่ได้ เช่น โดนคนอื่นว่าร้าย ให้เสียหาย ถ้าเราไม่มีสติ ปัญญา ไม่เท่าทันอารมณ์ ก็จะแสดงอาการปั่นป่วนขึ้นมาอย่างแรง ถึงกับระเบิดอารมณ์โต้ตอบ ออกมาอย่างไร้สติ จนใคร ๆ รอบ ๆ ข้างเรา เกิดอาการรับเราไม่ได้เช่นกัน แต่ถ้าหากเรามีสติรู้ใจของตนเอง ระงับข่มอารมณ์ไว้ก่อน แล้วให้ใช้ปัญญาพิจารณาว่าเราผิดหรือไม่ผิดตามความเป็นจริง หากเราผิดก็ไม่ต้องโต้ตอบ ถือว่าเขาเป็นผู้ชี้ขุมทรัพย์ให้ หากเราไม่ผิดก็วางเฉยเสีย ถือว่าเขาพ่ายแพ้ต่ออารมณ์ของเขา |
|||||
ในเวลาที่เราต้องพบก็เรื่องที่รับไม่ได้ การปล่อยวางเป็นสิ่งที่มีประโยชน์มาก ต่อจิตใจของเรา ถึงแม้ว่าเรื่องของคำพูด กับการกระทำ เป็นคนละเรื่องกัน พูดนั้นง่าย ทำนั้นยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้เลย เพราะ แม้การปล่อยวาง ก็เป็นกลาง ๆ เช่นกัน คือ การปล่อยวางเป็นเรื่องยากของผู้ไม่ได้ฝึกหัดปล่อยว่าง แต่เป็นเรื่องง่ายของผู้ฝึกฝนจนช่ำชอง
การฝึกหัดปล่อยวาง เริ่มต้นจากการรู้จักตนเอง ดูอารมณ์ของตนเอง แล้วให้รู้จักว่าทุก ๆ อย่างนั้นมีความเป็นกลางอยู่ถ้าเราฉลาดที่จะมองให้เห็น ควาวนี้เมื่อต้องพบกับสิ่งที่รับไม่ได้ เราก็ไม่ต้องรับ วางลงเสียโดยความเป็นกลาง วางจากความชอบ และไม่ชอบ รัก หรือเกลียด ดี หรือไม่ดี เห็นเป็นของธรรมดา ธรรมชาติของสิ่งนี้เป็นอย่างนี้ แล้วรู้ทันใจผู้รับ สอนผู้รับให้รู้จักวาง ก็จะเบาในภายในของใจเรา ผู้ที่ไม่ได้ฝึกหัดดูจิตของตนมักจะรับทุกอย่างเข้ามาแบกไว้ในใจและเผาใจตนเองให้เดือดร้อน ส่วนผู้ที่ฝึกหัดดูจิตของตน จะรับได้ แต่ไม่ถือ ไม่ยึดอะไรสักอย่าง ทั้งชอบและไม่ชอบ เพราะผู้นั้นรับได้แล้วรู้จักวาง คือ รู้ทันธรรมชาติของสิ่งที่มากระทบและสิ่งที่ถูกกระทบจิตก็จะเป็นกลางเองโดยอัตตโนมัติ และก็จะเกิดความสุข สงบ ร่มเย็น ในภายในของตนเอง ดังเช่น ธรรมะโอวาทของพระเดชพระคุณ พระราชนิโรธรังสี (หลวงปู่เทสก์ เทสฺรํสี) วัดหินหมากเป้ง ได้กล่าวไว้ว่า ผู้ใดทำใจให้ถึงความเป็นกลางได้ ผู้นั้นจะพ้นจากทุกข์ทั้งปวง |
 |
||||
 |
|||||
วัดสันติธรรม ต.ช้างเผือก อ.เมือง จังหวัดเชียงใหม่ ๕๐๓๐๐ โทร. ๐๕๓-๒๒๑๗๙๒ ๐๘-๗๑๙๓-๓๑๖๙ ๐๘-๖๑๘๗-๓๙๔๒ และ ๐๘-๑๖๐๒-๗๕๐๐ |