เราทุกคนจะต้องเจอ  มันเป็นอะไรที่ต้องพบเจออย่างจริงแท้..ที่คุณหลีกเลี่ยงมัน หรือใครก็ตามไม่ประสบกับมันนั้นไม่ได้ไม่มี   แล้วสิ่ง ๆ นั้นคืออะไร?..... คำตอบก็คือ เกิด  แก่  เจ็บ  ความตาย  มันเป็นเรื่องน่ากลัวหรือไม่อย่างไร เรากล้าที่จะเผชิญหน้ากับมันหรือไม่  หากคำตอบของคุณคือ ยังไม่พร้อม  คุณมีอะไรที่จะต้องทำก่อนถึงวันนั้นของคุณหรือไม่  ซึ่งตัวของคุณเองก็ไม่รู้ว่าวันนั้น...วันตายของคุณคือวันไหน

กาลเวลาล่วงไป ๆ บัดนี้เราทำอะไรอยู่...เราต่างมุ่งเร่งเรียนรู้ว่าเราจะประกอบอาชีพอะไร? มีความมั่นคงทางด้านเงินทอง เรียนจนไม่รู้จักจบจักสิ้น เป็นการเรียนที่มุ่งแต่เอา อันนี้ก็จะเอาอันนั้นก็จะเอา เรียนจนไม่รู้ว่าจิตใจของตนเป็นอย่างไร? พอเกิดปัญหาชีวิตขึ้นมาเลยแก้กันไม่ได้เพราะเราลืมเรียนวิชาที่สำคัญอันเป็นหน้าที่หลักไปแล้ว  หน้าที่อันดับหนึ่ง คือ หน้าที่ของใจ ทำอย่างไรใจของเราจะสงบระงับพบความสุขที่แท้จริงถาวร ทำอย่างไรให้เกิดความสุขเวลาเกิดทุกข์เกิดปัญหาเราจะแก้อย่างไร นี้สำคัญมาก  ส่วนหน้าที่รองของเรา คือ การประกอบอาชีพ เพื่อดำรงชีวิตอยู่ในโลกตามกำลังแห่งตน ดังนี้จึงจะถูกต้อง

"ชีวิตนี้มีสาระอะไรหรือ ให้ยึดถือคงที่อย่างมีค่า
ไม่มีเลยสักนิดอนิจจา ถึงเวลาก็ม้วยมรณ์หมดสิ้น
นึกถึงเถิดสุดท้ายของชีวิต ไม่มีสิทธิ์จะสู้แม้อยู่ไหน
ย่อมตกตายตามกันในทันใด หามีใครหลุดรอดปลอดพ้นเอยฯ"

จากหนังสือ ธรรมยาตรารำลึกแดนพุทธภูมิ

ไม่เพียงแต่พุทธศาสนาที่กล่าวถึงเรื่องนี้เท่านั้น
ในฝั่งตะวันตกเองอย่างเชคสเปียร์กล่าวว่า Life’s but a walking shadow. ตีความกันเองนะ