ลมหายใจคือสิ่งที่เป็นเครื่องหมายของชีวิต ตราบใดที่ลมหายใจเข้าแล้วยังออกได้  และลมหายใจออกแล้วยังเข้าได้ ตราบนั้นชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไป  ยังลืมตาขึ้นมาเห็นโลกประจำวัน พบเจอหน้าคนเดิม ๆ หรือคนแปลกหน้าได้ ยังทำงานทั้งที่เราอยากทำและงานที่เราต้องทำ พูดคุยสนทนากับคนที่เราอยากคุยและคนที่เราต้องคุย ยังกิน  ดื่ม  ทำ  พูด คิด  ในสิ่งต่าง ๆ ได้อยู่เป็นปกติ

แต่เราควรคำนึงไว้เสมอว่า ในที่สุดแล้วลมหายใจเข้าและออกนั้น  จะต้องหยุดลง  สิ่งต่าง ๆ ทุกอย่างจะยังคงเป็นไปตามครรลองของเขา แต่เราจะจากสิ่งเหล่านั้นไปอย่างไม่มีวันกลับ  เมื่อถึงวันนั้น  บางคนอาจสุขใจที่ได้ทำบางสิ่งที่ตนพอใจแล้วในชีวิตนี้  แต่บางคนยังเหลืออีกหลายสิ่งที่ยังคั่งค้าง  แต่เวลาได้หยุดลงเสียแล้ว

 

เราจึงต้องถามตัวเองแล้วว่าเราจะเป็นคนแบบใด  ถ้าหากถามคนร้อยคนว่าอะไรคือ ปรีดาของชีวิต  เราอาจได้รับคำตอบที่แตกต่างกันร้อยคำตอบ  ขึ้นอยู่กับว่าเป้าหมายของคนเหล่านั้นคืออะไร เช่น นักธุรกิจ อาจตอบว่า ความร่ำรวยเป็นปรีดาของชีวิต  นักศึกษา อาจตอบว่า ปริญญา  ข้าราชการก็คงจะตอบว่า   การได้อยู่ในตำแหนงที่สูงสุดนั้นเป็นปรีดาของชีวิต  แต่สำหรับนักบวชคนหนึ่งอย่างข้าพเจ้า  การที่เราสามารถกราบตัวเองได้อย่างสนิทใจนั่นเป็นปรีดาในชีวิต เมื่อใดที่เรา สามารถกราบตนเองได้อย่างสนิทใจว่า  เราปฏิบัติดีพอแล้ว  เราปฏิบัติชอบแล้ว  สิ่งที่ควรทำเราได้ทำแล้ว  สิ่งที่ควรละเราได้ละแล้ว  สิ่งที่ควรเจริญเราได้เจริญแล้ว นั่นแล  คือความยินดีเป็นอย่างยิ่งในชีวิตของนักบวช แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่อยู่ไกลจากปัจจุบันยิ่งนัก สำหรับปัจจุบัน การได้ทำงานที่เป็นประโยชน์ต่อตนเองและผู้อื่น  ได้เรียนรู้ว่าทำอย่างไร  จึงจะทำให้ผิดพลาดน้อยที่สุด  ทำอย่างไรจะเกิดประโยชน์ต่อตนเองและผู้อื่นมากที่สุด นี้เป็นปรีดาในชีวิตแล้ว และการที่ข้าพเจ้ารู้ว่า ยังมีลมหายใจอยู่ นาฬิกาแห่งชีวิตยังไม่หยุดเดิน  นี่คือปรีดาของปัจจุบันขณะ