พระสงฆ์ฉันเนื้อได้หรือไม่?

ปาณาติปาตาเวรมณี  ให้งดเว้นจากการทำร้ายและฆ่าสัตว์มีลมปราณ  เป็นศีลข้อแรกในพระพุทธศาสนา
แล้วทำไม พระสงฆ์ไทยถึงฉันเนื้อสัตว์  เมื่อห้ามฆ่าสัตว์ ก็ไม่ควรฉันเนื้อสัตว์ไม่ใช่หรือ?

 

เรียบเรียงโดย

อมรเทโว  ภิกขุ

phramahaamorntep@gmail.com
ภาพประกอบจาก Internet

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า “ดูกรชีวกชนเหล่านั้นชื่อว่ากล่าวตู่เราด้วยดำไม่จริงไม่  ดูกรชีวิกเรากล่าวว่าเนื้อที่ไม่ควรบริโภคนั้นมีสามสถาน  คือ  เนื้อที่ได้เห็น  ได้ยิน และได้รังเกียจอย่างใดอย่างหนึ่ง  แต่เนื้อที่ประกอบด้วยสถานสามเหล่านี้  คือ  ตนไม่เห็น  ไม่ได้ยิน  ไม่ได้รังเกียจอย่างใดอย่างหนึ่ง เราตถาคตกล่าว่า  เป็นเนื้อที่ควรบริโภค 

ดูกรชีวก  ภิกษุในศาสนานี้ ย่อมเข้าไปอาศัยบ้าน  หรือนิคม แห่งใด  แห่งหนึ่งอยู่  เธอย่อมแผ่เมตตาจิตไปสู่ทิศที่หนึ่งแล้วแผ่ไปสู่ทิศที่สอง ที่สาม  ที่สี่  เช่นนั้นเหมือนกัน  แล้วแผ่เมตตาจิตอันไพบูลย์ใหญ่หาประมาณมิได้  ปราศจากเวรภัยและการเบียดเบียน  ไปสู่โลกทั่วทั้งหมด ทั้งเบื้องบนเบื้องล่าง และเบื้องขวางอยู่  ที่นั้นคฤหบดีหรือบุตรแห่งคฤหบดีย่อมเข้าไปหา  และนิมนต์ฉันในวันรุ่งขึ้น  เมื่อเธอมีประสงค์ก็ย่อมรับ   ครั้งราตรีนั้นผ่านพ้นไปแล้วเวลาเช้า  เธอก็นุ่งห่มสบง  จีวร  ถือบาตร  เข้าไปสู่เรือนของคฤหบดีหรือบุตรของคฤหบดีนั้น 
               
เมื่อเขาอังคาสเลี้ยงดูเธอด้วยบิณฑบาตประณีต  เธอก็มิได้ติดในบิณฑบาตนั้น  เมื่อฉันก็ไม่กำหนัดทะเยอทะยาน  ย่อมพิจารณาเห็นโทษและคิดจะสลัดออกอยู่เสมอ  ชีวกอาการเช่นนี้เธอจะสำคัญว่า  ภิกษุนั้นคิดเพื่อเบียดเบียนตนหรือคนอื่น หรือทั้งตนและคนอื่นในเวลานั้นหรือ”  เขาทูลว่า “เปล่าเลยพระเจ้าข้า”  ตรัสว่า  “เธอคิดเพื่อฉันอาหารที่ปราศจากโทษในเวลานั้นมิใช่หรือ”  เขาทูลว่า “อย่างนั้นพระเจ้าข้า   ข้าพระองค์ได้เคยสดับมาว่า  พรหมเป็นผู้มีปกติอยู่ด้วยเมตตาดังนี้  เรื่องนี้ข้าพระองค์ได้เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นองค์พะยาน เพราะพระผู้มีพระภาคก็มีปกติอยู่ด้วยเมตตา”  พระองค์ตรัสว่า “ดูกรชีวก  ราคะ  โทสะ  โมหะ  อันทำให้คนเบียดเบียนกันและกันนั้น  ตถาคตได้ละแล้ว ถอนรากขึ้นแล้ว  เหมือนถอนรากตาล  ไม่มีวันที่จะเกิดต่อไป”  ดังนี้แล้ว  จึงตรัสบรรยายในข้อ  กรุณา  มุทิตา  อุเบกขาโดยพิศดารต่อไป 

ในที่สุดตรัสว่า “ดูกรหมอชีวก  ชนใดที่ฆ่าสัตว์เจาะจงต่อพระตถาคตหรือต่อสาวกของพระตถาคต  เขาจะประสพบาปเป็นอันมาก  เพราะสถานห้าแต่ละอย่าง ๆ  คือ เมื่อเขาสั่งบังคับว่า “ท่านจงไปนำสัตว์โน้นมา” ดังนี้ก็ประสพบาปเป็นอันมากตอนหนึ่ง สัตว์นั้นเมือถูกผูกคอจูงมาได้รับทุกขโทมนัส เขาก็ได้ประสพบาปมากตอนหนึ่ง  เมื่อผู้นั้นสั่งบังคับว่า “ท่านจงไปฆ่าสัตว์นั้น”  ดังนี้  เขาก็ประสพบาปมากตอนหนึ่ง  สัตว์นั้นถูกเขาฆ่าอยู่ได้รับทุกขเวทนาอย่างสาหัส  เขาก็ได้ประสพบาปมากตอนหนึ่ง  ผู้นั้นนิมนต์  พระตถาคต  หรือสาวกของพระตถาคตมาฉันเนื้อเป็นอกัปปิยะนั้นเขาก็ได้ประสพบาปมากตอนหนึ่ง  จึงรวมเป็นสถานห้าประการ นี้แหละหมอชีวกผู้ที่ฆ่าสัตว์เจาะจงต่อพระตถาคต หรือต่อสาวกของพระตถาคตเขาย่อมประสพบาปมากตามลำดับสถานห้าดังแสดงมานี้”  ครั้นพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว  หมอชีวกโกมารภัจจ์  จึงทูลสรรเสริญพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นอันมากและขอถึงพระพุทธ  พระธรรม  พระสงฆ์ เป็นสรณะที่พึ่ง เป็นอุบาสกตลอดชีวิต ตั้งแต่นั้น.